Rozmowy z wierszami poetów (2)

 

Witam Was serdecznie.

Pomalutku dochodzę do siebie, do takiego stanu, że już coś mogę napisać i może być z sensem. Dzisiaj wiersz, który zrodził się w głowie po lekturze Rumiego. W jednym z komentarzy pod ostatnim wpisem pojawił się inny cytat Rumiego. Bardzo do mnie przemówił, więc pozwoliłam sobie na krótką z nim rozmowę poetycką.

"Bądź jak drzewo, pozwól opaść zeschłym liściom" - Rumi

co mi z tego kiedy zdam sobie sprawę

i pozwolę na opadanie bez żalu

bo zawsze jest nawet za liśćmi

życie musi się odradzać każdego dnia

poranki są jednak inne jak sny

które dziwnie nawet pamiętam

wszystkie słowa i gesty najprostsze

bez spektakularnych wybuchów

na słońcu tylko częstsza aktywność

chociaż noce ostatnio bezgwiezdne

wiem wciąż istnieją nasze wspólne gwiazdy

a księżyc jest zajęty swoimi sprawami

na ziemi wszystko dzieje się jak dawniej

ktoś się rodzi ktoś umiera

znika z widzialnego spektrum

za horyzontem którego nie znamy

dałam opaść tym wszystkim liściom

więc dlaczego ciągle coś we mnie krzyczy

i odczuwam coraz większy głód

Chciałam także napisać, że udało mi się skończyć szalik. Wykorzystałam całą wełenkę i długość szalika wynosi 160 cm. Taki w sam raz :)

Pozdrawiam wszystkich i życzę dobrego tygodnia!