Wiersze Gości

 

Na tej stronie pojawiać się będą Wiersze Gości, którzy zechcą tutaj pozostawić swoje wersy.

Sisy89 - Joanna z bloga: Szuflada pełna słów

Bardzo dziękuję :)

cisza przed zimą

jestem ciszą

wypełnioną po brzegi

twoimi słowami

i wciąż słucham

jak modli się nadzieja

może to nie koniec

choć zima ostrzy pazury

czeka na moment

by zaatakować

Wiersz MaB z bloga Królestwo Mab - Kalendarze

Bardzo dziękuję za podzielenie się swoimi wersami.

Kalendarze

Na progu Nowego

samoistnie rachujemy

bilans zysków i strat.

Gdy wskazówka opadnie

i noc zapłonie zorzą,

bieżące traci na wartości,

wymawiamy nawzajem życzenia

- satysfskcji z współistnienia...

Skrycie przy tym wypatrując

łaskawszego  dla siebie przesłania:

jakiejś złotolicej wróżby,

jakichś roześmianych oczu  

dla niepewnych czasów.

I choć każdy ma swe racje,

nieustannie trwają eliminacje.

- Ludzi co odeszli, 

przyszli lub nadchodzą.

Pomysły i zmiany, 

znów praca nad sobą...

Na progu Nowego

bywa, że jesteśmy odarci ze złudzeń.

Na przekór wszystkiemu

na cześć i chwałę tym, 

co nas wybiorą, 

 zostańmy w zgodzie z sobą.

Wiersz Poli z bloga: Tańczący motyl - wiersze

Bardzo dziękuje Polu za możliwość publikacji Twojego wiersza na moim blogu.

senna historia

ulotna idylla

bezsennego brzasku

układa złociste loki

pełne motylich muśnięć

syci się zapachem

bezgłosych pragnień

wyśnionych  tamtego

lata

leniwie

przeczesuje rzęsy

spijając  poranną mgłę

nostalgicznych westchnień

zapisuje

metafizyczną aurę

na pożółkłych kartkach

niemego pamiętnika

pod powiekami maluje się

senna historia …

Pierwszym wierszem, który się tutaj pojawił to wiersz Jotki z bloga Pani od biblioteki. Bardzo, bardzo dziękuję, że podzieliłaś się nim, szczególnie w ten przedświąteczny czas.

Gdy przybywa miejsc
pustych przy stole
przy opłatku
łza pewnie spadnie,
przy kolędzie
ją otrzesz ukradkiem,
przy prezentach
będzie już łatwiej.

Gdy przybywa miejsc
pustych przy stole
zapełniają się
serca przestrzenie,
zaludniają się
albumy rodzinne,
w pamięci się mnożą
wspomnienia.

Choć przybywa miejsc
pustych przy stole
pozwól sobie na radosne
westchnienia,
każda łza
i uśmiech każdy
ocalą chwil wiele
od zapomnienia.