Poranek i chwila zadumy - dwa wiersze

 

Witam wszystkich cieplutko

Dzisiaj dwa wiersze. Pierwszy to wiersz pisany przed spotkaniem z młodzieżą w tym wpisie.

Drugi to refleksja na zbliżający się czas zatrzymania, zadumy nad przemijaniem, życiem i śmiercią...

poranek (wolne ptaki)

październikowy poranek nie wzbudza entuzjazmu

porywisty wiatr wywiewa z oczu resztki snów

kroplami na szybie rozmywa ich znaczenie

pozostają tylko milczące obrazy

na białych kartkach testuję niezależne kolory

kiedy przez skórę wnika mgielna wilgoć

sprawdzają się zawsze w takich okolicznościach

kot mruczy coraz głośniej i wnikliwie patrzy

jakby wiedział dokładnie o czym myślę

wybieram tylko najpotrzebniejsze słowa

by nie przytłoczyć nadmiarem gęstego powietrza

w zgiełku można zagubić to co najważniejsze

trudno będzie wtedy opowiedzieć wolnym ptakom

o tym że nawet cisza ma swój kolor

zagęszczenie

czasami wystarczy kilka myśli

kilka obrazów by wszystko się zagęściło

wtedy pojawia się światło

przechodzi przez imiona twarze oczy

przypomnienie ich koloru 

następuje ot tak

bez pstrykania palcami

wyraźniej słychać strzępy rozmów

które kiedyś umknęły

by powrócić najważniejszym znaczeniem

głośno wybrzmiewa niedokończone

kiedy wracam do źródła 

do ciszy z której wyrosłam

nie przeszkadza mi to zagęszczenie

wszystko można zmieścić w bezdźwięku

ułożyć w dookreślonym porządku

kiedy wiem że nawet chmurność

ma swój czas zaistnienia

Obraz LensPulse z Pixabay