Tkwiący w nas potencjał

 

Fotografia z Pixabay

Szóstego stycznia miałam okazję uczestniczyć w spotkaniu luźno - roboczym. Dotyczyło bardzo wstępnego zmierzenia się z samym sobą, a sprawa dotyczyła otworzenia się na wyjście słów ze strefy szuflady do postaci pierwszego tomiku. Co prawda, ja już jestem po tym etapie, ale przekonałam się, że to między innymi były najczęściej zadawane pytania na różnych spotkaniach poetyckich. 

Kiedy dojrzewamy do takiej decyzji, co nami kieruje i kiedy jest ten najlepszy moment, by wyjść na zewnątrz.

Prowadzi go moja znajoma, która zajmuje się profesjonalnie korektą, redagowaniem i wydawaniem książek. Organizuje również spotkania, które pomagają się otworzyć na słuchanie wierszy. ja jestem raczej osobą wspierającą jej działania, czasami uczestniczę w takich jeszcze mało znanych (przynajmniej u nas) działaniach. Wiem jak dużo dobrego mogą w nas wyzwolić, jak potencjał, który w każdym  tkwi, czasami trzeba mu delikatnie pomóc, by móc go wyzwolić.

To spotkanie jeszcze bardziej mi utwierdziło w tym, że każdy człowiek potrzebuje relacji. Relacji, która jest zdrowa, bez zazdrości, a ze zrozumieniem jak szybko można nieświadomie kogoś wycofać do punktu, z którego może już nie odważy się wyjść. Wiem, że do tego potrzebne jest otworzenie się na pisanie innych, na ich inność w postrzeganiu świata. Nie ocenianie, ale próba nawiązania twórczego dialogu, który pomaga odpowiedzieć sobie osobie podejmującej bardzo ważną przecież decyzję na wiele pytań, które pojawiają podczas tego procesu. Cała sztuka polega na tym, by to osoba zainteresowana miała poczucie, że każdy krok jest jej własnym, nie narzuconym z góry według pewnych obowiązujących norm, które coraz częściej da się zauważyć w środowiskach literackich ale nie tylko literackich.

W świecie, który pędzi nie wiadomo dokąd, bo człowiek nie ma czasu się zatrzymać na chwilkę dłużej osoby są jak samotne wyspy z własną roślinnością, zwierzętami, które odsłaniają nasze instynkty, te pierwotne. Wiemy jednak, że nikt nie jest taką samotną wyspą, potrzebuje kontaktu, wymiany zdań na ten sam temat. Odsłania również naszą otwartość na inne postrzeganie świata, bo po tym spotkaniu wiem, że bardzo często jest tak, że myślimy podobnie, cieszą nas te same rzeczy, nawet wzruszenia są podobne. Różni na tylko próba zapisu tych wrażeń, która pokazuje nam różne oblicza wrażliwości. Ta inność jest bogactwem, z którego czasami nie chcemy skorzystać. Dla mnie to doświadczenie jest jak spojrzenie na ten sam zestaw słów a jakże inna historia powstaje z tego zestawu. To jest jak wtedy kiedy patrzymy na ten sam obraz, a jednak każdy zobaczy w nim coś innego, coś swojego, swoją własną historię.

Bardzo się cieszę, że po tym spotkaniu w wielu uczestniczkach pojawił się ten błysk w oku i wstępna zgoda, by podążyć tą pełną emocji ścieżką ku pozostawieniu śladu w postaci pierwszego tomiku. Sama kiedyś przeszłam tę drogę i wiem jak pomogła mi w późniejszych działaniach, dlatego będę przy nich jako osoba wspierająca.

 "Zawsze pozostaje coś w nas samych do odkrycia, bez względu na wiek". BM