Rozmowy z wierszami poetów

 

Długo zastanawiałam się jak ma być temat tego wpisu. Równa liczba - 300. Może niewiele na czas, który minął od pierwszego, ale dzisiaj chciałabym, by ten był z wierszami. Sam blog powstał przecież jako zapiski mojej wyobraźni, by ogarnąć przeżycia, brak słów, ich nadmiar. Ciszę, która ciszą tak naprawdę nie jest. Słowem, które ma tyle odcieni, czasami odchodzi daleko, by znów powrócić z większą siłą.

Dzisiaj szczególnie powracam do wierszy Urszuli Kozioł z "Raptularza". Jakoś tak się dzieje, że któryś z nich wejdzie bardzo głęboko pod skórę, wręcz czujesz to w kościach. Takim wierszem jest "Gdzie mój dom".

Gdzie mój dom

Przytulam się do pamięci

o ukochanym

zanim stracę pamięć

zanim przestanę być

w przestrzeni mego życia

stoi dom

to jest dom

w którym nikt nie mieszka

dom z wybitym oknem

zasłonięty byle jaką deską

od przedwczoraj ubywam

odprowadź mnie robaczku

który mieszkasz pod ziemią

odprowadź mnie gdzie zamieszkam

odprowadź mnie tam robaczku

ty - który mieszkasz we mnie

Kiedy dowiedziałam się o okolicznościach powstawania wierszy w ostatnim okresie, to wiele się wyjaśniło i zrozumiałam jak bliskie mi były słowa poetki o pisaniu, o słowach, które zbierały się w ogromną burzę z błyskawicami, wiatr je szarpał we wszystkie strony. Kiedy wyczerpuje się źródło łez nie dając ukojenia wtedy "płacze się słowami" (U. Kozioł)

Mój wiersz jest próbą dialogu z Poetką. Nigdy się nie spotkałyśmy, więc nie było wymiany zdań, nawet spojrzeń. Teraz mówi do mnie tym właśnie wierszem. Spróbuję nawiązać rozmowę przez słowa tutaj i teraz.

wiersz bez tytułu

w siatkę moich zmarszczek 

wpisało się kilka ważnych miejsc

domy zmieniały się z adresem i potrzebą 

pozostawiania w ścianach szeptów

wieszania firanek by ukryć intymność

z intensywności przepełnionej ciszy

po nagłej stracie wyczerpuje się słony żal

pozostaje oswajana w szarościach tęsknota 

dom jeszcze żyje oddechami

kot przecina smugę światła

na obrazie ze smutkiem w tytule

w tle dźwięki "Caravansary" Kitaro

z wszechobecnych ciszy i słów

wybieram najważniejsze

może zdążę dotknąć ich znaczenia

by wpisały się w krwiobieg

zanim przyjdzie ostatni dzień

może niebo będzie bardziej niebieskie

zanim zobaczę ostatni słońca rozbłysk

zanim zapomnę że żyłam

i stanę się garstką pierwiastków

zanim

ale jeszcze nie dzisiaj

dzisiaj wpisuję się jeszcze we własną pamięć

wiesz 

za oknem tak pięknie pada śnieg

luty 2026

Dobrego weekendu Wam życzę.