Nie idź tam, gdzie prowadzi ścieżka. Idź tam, gdzie jej nie ma i pozostaw swój ślad - Ralph Waldo Emerson

 

Ten właśnie cytat zatrzymał mnie na dłużej. Zapisałam go sobie, ponieważ jest w nim coś, co sprawia, że uruchamiają się we mnie różne odsłony odpowiedzi na te słowa.

Rozłożyłam go sobie na dwie części.

Nie idź tam, gdzie prowadzi ścieżka.

Pomyślałam o tym na dwa sposoby. Pierwszy to podejście, że jednak wchodzimy na te sprawdzone, które wiemy, że staną się dla nas nowe i kreatywne. Bo to my na nie wchodzimy, nie ktoś inny, tylko my. W swoich własnych butach, ze swoim temperamentem i swoim indywidualnym postrzeganiu świata. Poznajemy te ścieżki od zera, bez tego wszystkiego co wydawałoby się, że jest znane i sprawdzone. Jeżeli po drodze przekonujemy się, że to nie jest dla nas dobra droga, to zatrzymujemy się, analizujemy i wtedy podejmujemy decyzję o zmianie kierunku. To uczy nas dokonywania wyborów i nie popełniania kolejnych błędów.

Idź tam, gdzie jej nie ma i pozostaw swój ślad.

Zawsze byłam i jestem(chociaż już nie w takim stopniu jak kiedyś)osobą, która lubi kluczyć po nieznanych meandrach drogi. Oczywiście dla mnie nie znanych. Moja koleżanka po piórze stwierdziła, że jestem osobą, która lubi być tam, gdzie jeszcze mnie było. Coś w tym jest. Dlatego próbuję nowych rzeczy, nie zastanawiam się czy mi wyjdą czy też nie. Po prostu próbuję. Jeżeli coś nie wyjdzie, to trudno, nie będę nad tym rozpaczać. Kiedy coś się uda to super. Czegoś nowego się nauczyłam. Pozostawiłam więc swój maleńki ślad.

Ten cytat można brać o wiele szerzej, ale ja skupiłam się raczej na podejmowaniu pewnego ryzyka w poznawaniu i wykorzystaniu nowych możliwości.

Skłoniła mnie do tego rozmowa ze wspomnianą wyżej koleżanką. Jest w ogóle w gorącej wodzie kąpana, więc musiałam ją lekko studzić w kontra odpowiedziach. Zastanowiła mnie jej wypowiedź, że ogólnie osobom w moim wieku, ale i młodszym(miała kogoś konkretnego na myśli) trudno już zdecydować się na odrobinę szaleństwa w życiu. Pewnie coś w tym jest, ale myślę sobie, że przecież każdy z nas jest inny, każdy inaczej podchodzi do życia. Jedna osoba znajdzie coś dla siebie, co sprawia jej radość i zajmuje czas. Inna osoba nie lubi zmian i próbowania czegoś innego. Tak już jest. Czasami tylko myślę, że samym mówieniem, że nie da się, że jest już za późno, że życie jest takie trudne, czy takim osobom żyje się lepiej. Może tak, ale jak dla mnie to egzystencja, która jest życiem z dnia na dzień i czekaniem, nie wiadomo na co.

Ech taki piękny cytat, a myśli poszły w taką stronę, w którą nie powinny.

Cieszmy się więc życiem, tu i teraz, nie bójmy się podążać tam, gdzie jeszcze nas nie było :)

Pozdrawiam serdecznie i życzę Wam zaskakujących pomysłów i dobrego weekendu!